poniedziałek, 30 kwietnia 2012

Kanarek

Krótko o kanarku

Kanarek (Serinus canaria) — niewielki ptak z rodziny łuszczaków. Dorosłe osobniki osiągają długość ciała od 12,5 cm do 13,5 cm. Występuje w rzadkich, gęsto zakrzewionych lasach Wysp AzorskichKanaryjskich i Madery. Nazwa kanarek pochodzi od Wysp Kanaryjskich.




Samiec ubarwiony jest w tonacji oliwkowozielonej z żółtawymi policzkami i spodem ciała. Samica jest ubarwiona skromniej, z przewagą odcieni szarości.



Karmienie kanarków 


Witaminy najlepiej mieszac z woda. Trzeba wode zawsze wymienic wode zmieszana z witaminami dla kanarkow co najmniej codziennie. Mozna tez dodawac rozne witaminowe olejki do karmy aby je wzmocnic o witamine A, D oraz E. Wiekszosc witaminowych koncentratow ale dodajemy tylko w sladowych ilosciach /dokladne informacje na opakowaniach poszczegolnych preparatow/ - na przyklad mala lyzeczke na 4 kilokrgamy. Zawsze lepiej dodawac mniej niz wiecej. Mozna oczywiscie korzystac i z roznych karm juz wzmocnionych witaminami.Kanarek należy do ptaków zwanych ziarnojadami. Jego podstawowym pokarmem są wszelkiego rodzaju nasiona. Gotowe mieszanki sprzedawane w sklepach zoologicznych składają się z kanaru, rzepiku, murzynka (gatunku prosa), siemienia lnianego. prosa, owsa i konopi. Dziennie kanarek zjada jedna łyżeczkę takiej mieszanki. Dodatkowo można mu podawać różnego rodzaju smakołyki, takie jak np. kolby kukurydzy. Po kilku dniach będziemy wiedzieć, który z rarytasów nasz kanarek przedkłada nad inne. Możemy raczyć go rozmaitymi pokarmami, ale w niewielkiej ilości i niecodziennie. Możemy również skorzystać z oferowanych przez sklepy zoologiczne mikstur wspomagających pierzenie czy poprawiających śpiew. Nie zapominajmy przede wszystkim o podawaniu kanarkowi pokarmu zielonego, tj. owoców i warzyw, pączków, listków i gałązek. Kanarki chętnie jedzą pokrojone jabłka, szpinak, sałatę, cykorię, listki i nasiona mniszka lekarskiego, czyli popularnego "mlecza", oraz pokrzywę. Oczywiście zielenina nie powinna być pryskana, a przed podaniem należy ją dokładnie umyć.Wiosną pamiętajmy o dostarczeniu kanarkowi świeżych gałązek z liśćmi i pączkami. Jest to bowiem prawdziwy jego przysmak. Jeśli pod korą znajdzie kanarek owada lub larwę, jego szczęście nie będzie miało granic. Trzeba wiedzieć, że zwierzęcy dodatek w diecie kanarka korzystnie wpływa na jego zdolności rozrodcze. 
Ponieważ kanarek lubi świeżą, młodą, ledwie wyrośniętą trawę, można wstawić do jego klatki doniczkę ze wschodzącą trawą, którą będzie z uciechą skubał.Niezbędny w pożywieniu ptaków jest dodatek wapnia. Zapewnia on prawidłowy wzrost i odpowiednią budowę kości oraz właściwe upierzenie. Rolę źródła wapnia znakomicie odgrywa tzw. os sepiae - wewnętrzny szkielet mątwy. Kanarki chętnie go skubią. Wzbogacają dzięki temu organizm w składniki mineralne. a także ścierają dzioby. 
Źródłem dodatków mineralnych jest również piasek i żwirek, który powinien zawierać kamyki różnej wielkości. Działają one w żołądku ptaka jak żarna, pomagając w rozcieraniu pokarmu. Wszystkie dodatki pokarmowe, również zielonka. powinny być wprowadzane do jadłospisu stopniowo. W przeciwnym razie mogą wywoływać przykre i niebezpieczne dla zdrowia ptaka biegunki.W okresie odchowu piskląt szczególnie ważne jest podawanie pokarmu zawierającego duże ilości siarki. Są już w sprzedaży specjalne mieszanki pokrywające zapotrzebowanie pokarmowe ptasich rodziców i ich przychówku. Ze względu na to. że miękki pokarm szybko kwaśnieje, należy bardzo uważnie sprawdzać datę produkcji na opakowaniu, a nawet otworzyć je i powąchać zawartość, upewniając się, czy mieszanka nie wydziela zjełczałego zapachu.Hodowcy stosują różne dodatki pokarmowe w celu uzyskania pożądanej jaskrawej barwy upierzenia u kanarków. Żółty kolor jest uzależniony przede wszystkim od ilości wszelkiej zieleniny w diecie. Z kolei na barwę czerwoną wpływają karoteny - dość powszechny w sklepach zoologicznych jest specjalny preparat zawierający karoten B. Jeśli nie mamy wystarczająco dużo czasu lub możliwości, by urozmaicać jadłospis naszego kanarka, to przynajmniej dodawajmy mu witamin do wody (możemy też podawać wodę mineralną). 
Wielu właścicielom kanarków sprawia przyjemność, gdy ich pupil uczestniczy w rodzinnych posiłkach i, skacząc po stole, sięga po cos z talerza - kawałek owocu. warzywa czy bułki. Możemy się na to zgodzić. Jednak pamiętajmy, że większość naszych dań nie jest odpowiednia dla kanarka i może mu zaszkodzić. Wystarczy moment nieuwagi, by ptak sięgnął np. po mocno przyprawiony kawałek mięsa czy pasztetu. Lepiej więc przygotować mu talerz zjedzeniem przeznaczonym tylko dla niego. 

Loty po pokoju

Aby urozmaicić czas kanarkowi i umożliwić mu gimnastykę mięśni, powinniśmy regularnie wypuszczać go "na pokoje". Uważajmy jednak, by podczas tej niewątpliwie ogromnej przyjemności nie stała się kanarkowi krzywda. Ptak ze swej klatki widzi tylko część pokoju, dlatego nie wszystkie jego zakamarki są mu znane. Wypuszczony z klatki, zgodnie ze swym instynktem, będzie zawsze kierował się w stronę światła, czego skutkiem może być np. zderzenie z szybą okienną. Dlatego przed wypuszczeniem kanarka musimy zasunąć zasłony, przykryć lustro, szklany stolik itp. Okna muszą być dokładnie zamknięte, a świece, kominek i kuchenka - zgaszone. Należy również zamknąć drzwi, by nie zatrzasnęły się, gdy ptak usiądzie na ich krawędzi. Zwróćmy też uwagę, czy ustawienie mebli nie zagraża ptaszkowi wciśnięciem się w jakąś szparę, z której nie będzie mógł się wydostać.

Pierwsze loty zorganizujmy przed przewidzianym posiłkiem (możemy też godzinę wcześniej opróżnić karmniki), tak by po treningu zgłodniały kanarek sam zechciał wrócić do klatki, w której przygotujemy w tym czasie smaczne danie.

Pamiętajmy, że kanarki lubią zielone rośliny. Jeżeli nie chcemy każdego dnia być stratni o kilka listków naszych ulubionych kwiatów doniczkowych, postarajmy się od samego początku zniechęcić ptaka do obskubywania roślin. Wystarczy np. klasnąć w momencie, gdy kanarek przysiadzie na kwiatku. Z pewnością wystraszy się nowego dźwięku i odleci w inne miejsce. Po kilku takich lekcjach będzie wiedział, gdzie nie powinien lądować. Łatwiej osiągniemy ten cel, jeśli kanarek zawsze będzie miał odpowiednią ilość zielonego pokarmu w klatce, co całkowicie zaspokoi jego apetyt na zieleninę. Podczas pierwszych lotów kanarek pozna i wybierze sobie ulubione miejsca do siedzenia, obserwacji i wypoczynku. Potem będzie stale z nich korzystał. Wiedząc, gdzie najchętniej ląduje, łatwiej nam będzie po nim posprzątać. Wystarczy Jeśli pod jego stałymi miejscami lądowań rozłożymy gazety.

Uważajmy, by kanarek nie miał dostępu do kosmetyków, środków chemicznych i lekarstw. Nawet niewinna próba skosztowania któregoś z nich może skończyć się tragicznie. Również wazony, słoje, karafki i szuflady są niebezpieczne dla naszego pupila. Ptaszek może wlecieć do środka, skąd nie będzie umiał się wydostać.

Kanarek -jak już wiemy - bardzo lubi się kąpać. Dlatego z własnej woli może skorzystać z akwarium, miski z wodą lub wazonu i - niestety - bardzo łatwo się utopić.
Nie zostawiajmy kanarka poza klatką samego w pokoju. Zbyt wiele bowiem czyha na niego niebezpieczeństw. Jest mały i może wpaść w tak nieoczekiwane miejsce, że odnalezienie go okaże się niemożliwe. Podczas lotów kanarka po pokoju nie mogą w nim przebywać ani pies, ani kot. Nawet bardzo zaprzyjaźnione z ptakiem zwierzęta mogą zareagować nieprzewidywalnie, gdy kanarek np. usiądzie im na głowie czy przeleci koło nosa. Nie liczmy na instynkt ucieczki naszego śpiewaka. Dawno go utracił. Mając całkowite do nas zaufanie, "wierzy", że w naszym towarzystwie jest całkowicie bezpieczny.

Zabiegi i pielęgnacja kanarków

Kanarek jest czystym ptakiem i sam dba o higienę ciała. Dziób czyści, ocierając nim o gałązki oraz kamyki zmieszane z podłożem klatki. Również długość pazurków koryguje samodzielnie, o ile ma do dyspozycji różnej grubości gałązki albo żerdki pokryte papierem ściernym. Często jednak zdarza się, że pomimo tych zabiegów, pazurki kanarka przerastają, utrudniając mu chodzenie i powodując przykurcz palców. Należy je wówczas delikatnie przyciąć. W tym celu, trzymając mocno kanarka w dłoni, kciukiem i palcem wskazującym wysuwamy do przodu jego nóżkę, a drugą ręką za pomocą nożyczek przycinamy wyrośnięty pazurek. Jeżeli przyjrzymy się pazurkowi, zobaczymy, że do pewnej jego długości biegnie naczynie krwionośne, które wyznacza granicę przycięcia. Musimy uważać, by nie uszkodzić tego naczynia i nie spowodować krwawienia. Nie mając wprawy. lepiej skorzystać z pomocy lekarza weterynarii. Znacznie rzadziej zachodzi konieczność przycięcia dzioba.

Klatka i jej wyposażenie

Naszemu nowemu lokatorowi tylko wtedy będzie u nas dobrze, gdy zapewnimy mu własny, wygodny kąt. Musi on dawać mu poczucie bezpieczeństwa i być jego azylem. Kanarki nie umieją się wspinać, natomiast bardzo lubią skakać i - oczywiście - latać. Potrzebują do tego trochę przestrzeni. Dlatego im klatka dla kanarka większa, tym lepsza. Najmniejsza powinna mieć 60 cm szerokości. 50 cm wysokości i 40 cm głębokości. Żerdki mogą być umocowane wzdłuż lub w poprzek klatki. Szerokość między prętami klatki musi uniemożliwiać ptakowi wysuwanie główki na zewnątrz. Pręty mogą być zarówno stalowe, jak i z tworzywa sztucznego, gdyż kanarki nie mają skłonności do obgryzania przedmiotów. Odradzam natomiast efektowne złote i srebrne klatki. gdyż silnie odbijające się od nich promienie słoneczne będą oślepiać ptaka. Wymyślne kształty klatek mogą się niektórym podobać, ale z pewnością nie przypadną do gustu kanarkowi. Każda niepotrzebna nisza oznacza bowiem dla niego mniej miejsca do skakania i latania. Klatki okrągłe z kolei pozbawiają go możliwości ukrycia się w kącie. Również niewłaściwe są klatki drewniane, gdyż utrzymują wilgoć, co stwarza lepsze warunki dla rozwoju chorobotwórczych bakterii.Aby kanarek dobrze się czuł w klatce, był zdrowy i pogodny, i aby sprawiał nam wiele radości, musimy przestrzegać kilku podstawowych zasad higieny.
Dwa razy w tygodniu powinniśmy wymieniać podłoże. W piasku wysypywanym na podłogę klatki zbierają się odchody, resztki jedzenia, pióra i kurz. Wszystko to usuwamy z szuflady i szorstka ściereczką starannie ją myjemy. Jeżeli używamy środka chemicznego do mycia lub dezynfekcji (nie jest to konieczne za każdym razem), nie zapomnijmy bardzo dokładnie wypłukać szuflady ciepłą wodą, tak by później - przy dziobaniu piasku - kanarek nie zatruł się resztkami chemikalii.

Karmniczki i poidełka myjemy przynajmniej raz na tydzień. Do czyszczenia poidełka i wanienki, ze względu na osadzający się w nich kamień, dobrze jest czasami użyć octu.
Raz w miesiącu wycieramy pręty i drzwiczki klatki. Żerdki z gałązek najlepiej i najłatwiej jest po prostu wymienić na nowe, natomiast plastykowe szorujemy ciepłą wodą. Przy okazji porządków sprawdzamy wszystkie elementy klatki. upewniając się. czy nie są uszkodzone.


Wymiary i miejsce 


Najwłaściwsza dla kanarka jest klatka o podstawie prostokątnej i trzech litych ścianach. W takim domku ptak czuje się znacznie bezpieczniej niż w typowej klatce. Jeżeli jednak mamy tę ostatnią, to powinniśmy ją ustawić w kącie, by przynajmniej z dwóch stron osłonić ptaka od przeciągów i nadmiernego światła. Oczywiście, z jednego boku i od góry dostęp światła jest konieczny. Ponieważ im więcej ma kanarek przestrzeni, tym lepiej. możemy wybrać klatkę o wymiarach znacznie przekraczających typowe, czyli 60 x 50 x 40 cm. Nie ma klatki za dużej dla kanarka. Jeśli latem chcielibyśmy trzymać kanarka na balkonie lub tarasie, to zróbmy mu małą wolierę. Powinna ona mieć przynajmniej jedna lita ścianę, od wietrznej strony, oraz daszek.
Całoroczna woliera musi być wyposażona w małe ogrzewane i oświetlane pomieszczenie. W sklepach zoologicznych są dostępne takie woliery, ale równie dobrze możemy wykonać ja samodzielnie.

Aby uniknąć niepożądanych gości, np. gryzoni, woliera musi stać na fundamencie lub na cokole wysokości 30 cm. Przed "wizyta" kun i łasic zabezpieczy ptaki podwójna siatka lub parkan wokół woliery. Drzwiczki woliery muszą być podwójne. abyśmy przy wchodzeniu do niej nie obawiali się, że ptak wyleci na zewnątrz.

Hodowcy kanarków często budują klatki szeregowe. Są one dobrym rozwiązaniem, o ile zapewniają dostateczną ilość światła i odpowiednią wentylację.
Najczęściej trzymamy kanarka w mieszkaniu. Na jego klatkę wybierzmy odpowiednie miejsce. Najlepszy do tego celu jest jasny kąt pokoju, niezbyt intensywnie nasłoneczniony, z dala od pianina, telewizora lub innego źródła hałasu. Kanarek powinien zamieszkać w pokoju, w którym często przebywamy. Jeżeli jest oswojony. cieszy się z naszej obecności. Klatkę ustawiamy na wysokości nieco powyżej naszych oczu. Jak wszystkie ptaki również kanarek czuje się najpewniej, gdy może czmychnąć przed nami do góry i stamtąd nas obserwować. Gdy zechce mieć z nami kontakt wzrokowy, sfruwa na niższą żerdkę. Przez pewien czas nie powinniśmy przemieszczać klatki, ponieważ kanarek musi się najpierw przyzwyczaić do swego stałego miejsca.

Wyposażenie 


Nie tylko wielkość i kształt klatki oraz miejsce jej ustawienia decydują o dobrym samopoczuciu kanarka. Równie ważne jest umeblowanie ..mieszkania". Drzwiczki klatki powinny mieć zabezpieczenie przed samoistnym zamykaniem się. co jest wygodne w sytuacji, gdy ptak, np. po powietrznym ,,spacerze" po pokoju, wlatuje do środka. Najlepiej, jeśli poidełka i karmniki można wkładać do klatki od zewnątrz przez specjalne klapki. Nie tylko ułatwia to nam pracę, ale i ptak czuje się bezpieczniej, zwłaszcza gdy nie jest jeszcze do nas przyzwyczajony, a każdy ruch w jego domku może go stresować.
Podłogę klatki powinna stanowić wy-suwalna szuflada, dzięki czemu z łatwością będziemy mogli wymieniać podłoże, tzn. piasek. Dobrze, jeżeli klatka do wysokości kilku centymetrów jest osłonięta blacha lub szyba. Zapobiega to zanieczyszczaniu otoczenia łuskami, piórami i odchodami.

Bardzo ważnym elementem wyposażenia klatki są żerdki do siedzenia. Powinny być one różnej grubości: takie, które ptak może objąć palcami oraz grubsze. Najlepiej, jeśli są one z miękkiego drewna lub z naturalnych gałązek. Należy je umieścić tak. by kanarek mógł przeskakiwać z jednej na drugą. Jedna z żerdek powinna być umieszczona przy karmidełku, inna przy poidełku. Nie może być ich jednak zbyt wiele, aby nadmiernie nie ograniczać przestrzeni do latania. Nie zapomnijmy, że żerdki z naturalnych gałązek należy często wymieniać, bowiem nie tak łatwo, jak plastykowe, jest je wyszorować i zdezynfekować. Ostatnio w sklepach zoologicznych pojawiły się żerdki pokryte papierem ściernym, które korzystnie wpływają na stopy ptaka oraz umożliwiają mu ścieranie dzioba i zbyt długich pazurków. Taką samą funkcję pełnią grube gałązki, których kanarek nie może całkowicie objąć palcami.

Poidełka i karmidełka nie powinny stać na podłodze, gdyż stale będą zabrudzone odchodami, a tym samym staną się źródłem infekcji. Z tych samych powodów nie mogą być zawieszone bezpośrednio pod żerdkami. Najwygodniej, jeśli są zbudowane z dwóch części, z których ta umieszczona wewnątrz klatki po każdorazowym pobraniu pokarmu zostaje automatycznie uzupełniona zapasami zawartymi w zewnętrznej części.
Umożliwienie ptakom kąpieli to jeden z podstawowych warunków właściwej hodowli kanarków. Chyba żaden inny ptak domowy nie kąpie się tak chętnie jak kanarek. Dlatego w klatce powinno być przewidziane miejsce na domek kąpielowy. Dobrze, by miał on daszek, co pozwoli uniknąć zabrudzenia wody odchodami.

Najczęstsze choroby, objawy i przyczyny

Aspergiloza

 Duszność, stale otwarty dziób, wyciek z nosa, chudnięcie są objawami tej choroby wywołanej przez grzyb Aspergillus. Przyczyną jest zwykle zagrzybiony, nieświeży pokarm. W płucach i jelitach grzyby te rozmnażają się w bardzo szybkim tempie i mogą doprowadzić nawet do śmierci. Dlatego też powinniśmy dbać, by pożywienie naszego kanarka było świeże, niezbyt długo magazynowane i nie przechowywane w wilgotnym i ciepłym miejscu.
Aspergiloza rozpoznana dostatecznie wcześnie jest uleczalna. Poza leczeniem pacjenta musimy też dokładnie zdezynfekować klatkę, by zapobiec powtórnemu zakażeniu grzybem.
 


Biegunka


Wahania temperatury, nieświeży pokarm, nagłe zdenerwowanie mogą być przyczyną luźnego kału. Kanarkowi należy podać herbatkę rumiankową do picia, a do pokarmu dosypać odrobinę węgla. Podnosimy też (najłatwiej za pomocą lampy) temperaturę w klatce. Jeżeli biegunka nie ustąpi w ciągu najbliższych 48 godzin, jesteśmy zmuszeni udać się do lekarza weterynarii. Dłużej nie powinniśmy czekać, aby nie dopuścić u chorego ptaka do zbyt dużego odwodnienia i utraty soli mineralnych. Warto od razu zabrać ze sobą do zbadania próbkę kału, co z pewnością umożliwi lekarzowi weterynarii postawienie trafnej diagnozy.


Choroby oczu


Najczęstszą chorobą oczu jest zapalenie spojówek, którego powodem są zwykle przeciągi. Wywołuje ono łzawienie i sklejenie powiek. By wyleczyć tę dolegliwość, wystarczy kilka razy dziennie przemyć kanarkowi oczy herbatką rumiankową. Jeżeli jednak po dwóch dniach objawy się nie cofną, możemy podejrzewać infekcję wirusową lub bakteryjną, która wymaga zasięgnięcia porady u lekarza weterynarii.

 Otyłość


Zbyt duża ilość zjadanego dziennie pokarmu lub jego niewłaściwy skład (np. nadmiar tłustych ziaren słonecznika i konopi), jak również za mało ruchu bardzo często prowadzą u kanarków do otyłości. Otyły ptak traci humor, apatycznie przesiaduje na żerdce, nie ma ochoty do latania. Przestaje nawet śpiewać, a w skrajnych wypadkach może mieć kłopoty z oddychaniem. Gdy stwierdzimy, że nasz podopieczny wymaga diety odchudzającej, powinniśmy wprowadzać ją stopniowo, gdyż nagłe zmniejszenie racji pokarmowych może doprowadzić do groźnych zaburzeń zdrowia. Eliminujemy z pokarmu ziarna o dużej zawartości tłuszczu, a zwiększamy ilość pokarmów świeżych. Prowokujemy ptaka do większego wysiłku fizycznego: skakania, latania, zabawy. Nie oczekujmy jednak, że nasz kanarek w krótkim czasie pozbędzie się nadmiaru tkanki tłuszczowej. Kuracja potrwa wiele tygodni. Polecanym daniem dietetycznym w okresie odchudzania ptaka są suchary rozmoczone w mleku i przyprawione odrobiną maku.



Ospa ptasia

Ta ciężka choroba wirusowa prawie zawsze kończy się śmiercią. Rzadko występuje u pojedynczo trzymanego ptaka. Dlatego przede wszystkim hodowcy większej liczby kanarków powinni poddawać swych podopiecznych szczepieniu. Objawem ospy są biało-żółte pęcherze na głowie, brzuchu, skrzydłach i na palcach. Chory ptak ma kłopoty z oddychaniem i wykrztusza śluzowatą plwocinę.

Zaparcie jaja


Szczególnie u młodych, osłabionych czy też niewłaściwie żywionych (dieta uboga w wapno) samic może dojść do zalegania jaja w jajowodzie. Również samice zbyt często wchodzące w lęgi lub trzymane w zbyt niskich temperaturach miewają problemy ze zniesieniem jaja. Ptak jest wówczas apatyczny, stoi z rozstawionymi kończynami na podłodze klatki, ma nastroszone pióra i wyraźnie widać, że cierpi. Ma też kłopoty z wydalaniem odchodów z powodu skurczu kloaki- Należy jak najszybciej umieścić go w ciepłym miejscu. Jeżeli po kilku godzinach samica nadal nie zniesie jaja, musimy udać się po pomoc do lekarza weterynarii, który stosując odpowiedni masaż, spowoduje oczekiwany efekt.
 


Kłopoty z pierzeniem


Kanarki pierzą się w okresie między lipcem a październikiem. Pierzenie nie jest chorobą, lecz fizjologicznym procesem polegającym na zmianie piór. U kanarków właściwie żywionych i zdrowych pierzenie przebiega prawidłowo. Natomiast u ptaków źle odchowywanych, niewłaściwie karmionych, narażonych w "dzieciństwie" na stresy, może dochodzić do mniejszych lub większych zaburzeń pierzenia, najczęściej zaś do tzw. pierzenia piętkowego. Nowe pióra są matowe, niektóre w ogóle nie wyrastają. Ptak może utracić nawet zdolność do lotu. Kanarek, który na okres pierzenia przestał śpiewać, na wiosnę milczy nadal. Powinniśmy podawać mu pożywienie bogate w witaminy, sole mineralne i białko. Polecanym daniem jest posiekane jajko ugotowane na twardo zmieszane z rozkruszonymi herbatnikami, pokrojonymi owocami i zieleniną. Do wody dodajemy witaminy. W pokoju utrzymujemy większą wilgotność powietrza. Ptaki nieprawidłowo pierzące się powinny jak najczęściej zażywać kąpieli. Jeżeli nie kąpią się z własnej woli, sami robimy im raz dziennie prysznic za pomocą spryskiwacza do kwiatów z ciepławą wodą. Zabezpieczmy też kanarka przed przeciągami. Często problemy z pierzeniem występują u ptaków przebywających w pomieszczeniu o zbyt suchym powietrzu. Dlatego zwłaszcza w okresie zimy nie zapominajmy o ustawieniu obok klatki naczynia z wodą. Również otyłe ptaki znacznie częściej mają kłopoty z pierzeniem, dbajmy więc o prawidłową sylwetkę kanarków, a z pewnością będą wtedy w świetnej kondycji.


Pasożyty zewnętrzne


Ptaszyńce to małe roztocza żywiące się krwią ptaków. Możemy łatwo stwierdzić ich obecność, przykrywając klatkę na noc dużym, białym prześcieradłem. Rano zauważymy na nim małe, czerwone lub czarne punkciki. Pasożyta tego zwalczamy środkami roztoczobójczymi. Musimy również zdezynfekować klatkę. Piórojady atakują jedynie ptaki osłabione lub zestresowane. Są na tyle duże, że można je zauważyć gołym okiem. Należy zastosować odpowiedni lek w pudrze i zdezynfekować klatkę.Świerzbowce atakują nogi, dziób i okolice kloaki ptaka, powodując uporczywy świąd. Kanarek przebiera nogami, ociera nimi o klatkę, bez przerwy dziobie podłogę. W zaatakowanych miejscach tworzą się wapniowate, gąbczaste twory. Należy zastosować specjalną maść przepisaną przez lekarza weterynarii.


Rany


Podczas lotów po pokoju lub z powodu wykonywania gwałtownych ruchów w klatce kanarek niekiedy rani się. Sami możemy udzielić mu pomocy jedynie w wypadku niewielkich urazów. Złamania, zwichnięcia, krwotoki wymagają fachowej pomocy lekarza weterynarii.
Gdy ptak podczas lotu zderzy się z twardą przeszkodą, może doznać wstrząśnienia mózgu. Podstawowym objawem tej przypadłości jest brak reakcji na bodźce zewnętrzne. Należy wówczas przykryć klatkę lub zanieść do ciemnego pokoju i pozostawić pacjenta w spokoju przez kilka dni. Jeżeli kanarek po zderzeniu z oknem nie może złapać tchu, weźmy go spokojnie do ręki i dwoma palcami ostrożnie masujmy mu gardło, aż zacznie spokojnie oddychać.
Zbyt ciasna obrączka może spowodować zranienie kończyny. Należy wtedy przeciąć obrączkę specjalnymi nożycami. Ze względu na konieczność precyzji lepiej, żeby wykonał to lekarz weterynarii. Małe, powierzchowne rany goją się u ptaków szybko. Możemy jedynie zastosować na nie preparat zewnętrzny tamujący krwawienie.



Obstrukcja


 Może być skutkiem zbyt małej ilości ruchu. niewłaściwego żywienia lub połknięcia jakiegoś przedmiotu. Ptak przesiaduje apatyczny, nastroszony i próbuje dziobem pomóc sobie w wypróżnieniu. Podajemy mu wówczas kilka kropel jadalnego oleju i eliminujemy z diety suchy pokarm. Jeśli to nie poskutkuje, udajemy się do lekarza weterynarii.


Rasy kanarków

Kanarki śpiewające

 
Odmiana kanarków śpiewających wywodzi się z linii kanarków harceńskich. Samce tej rasy charakteryzują się melodyjnym i czystym śpiewem, który przechodzi z jednej tonacji na następną. Śpiew składa się z 4 tonacji zwanych turami.

Tury mogą być ciągłe i wyróżniamy odmiany:
turkoty dęte (dętka), basy, woda (trele wodne),
oraz tury cięte, do których należą: szokiel, tokowania, dzwonki 
dęte, flety, dzwonki.







Kanarki kolorowe

 
Obecnie znamy ponad 100 odmian barwnych kanarków. Oczywiście również one potrafią śpiewać, lecz większą wagę przywiązuje się w ich wypadku do koloru upierzenia. Kanarki barwne mogą być białe, żółte, zielone, czerwone lub mozaikowe. Bywają odmiany o barwach łagodnych - pastelowych lub też bardzo intensywnych.



Jedną z podgrup kanarków barwnych są kanarki mieszańce, będące wynikiem krzyżowania samiczek hodowlanych z samcami dzikimi innego gatunku. Kanarki należą do dużej rodziny ptaków śpiewających, w której obrębie też jest możliwe krzyżowanie ze sobą większości gatunków, choć na wolności do tego nie dochodzi. Najczęściej hodowcy krzyżowali samice kanarków z samcami gila, czyżyka kapucynka, szczygła, dzwońca i zięby.



Odwrotne krzyżówki nie udawały się, gdyż samice innych gatunków pozostają obojętne na śpiew kanarka, podczas gdy samice kanarków ulegają śpiewom samców innych gatunków.




Kanarki kształtne  

Trzecią dużą grupą kanarków hodowlanych są kanarki kształtne, czyli posturalne. W Polsce są one jeszcze rzadkością. W ich wypadku przywiązuje się wagę przede wszystkim do wielkości, sylwetki i postawy. Barwa i śpiew mają mniejsze znaczenie. Przodkiem wszystkich odmian ptaków tej grupy był wyhodowany w 1680 r. duży kanarek z Gandawy długości ciała 19 cm, znacznie przewyższający rozmiarami współcześnie żyjące kanarki. Miał on całkowicie gładkie upierzenie, choć już wkrótce wyhodowano odmiany kędzierzawe. Cenione w hodowli są tzw. olbrzymy oraz garbusy. 
Do grupy kanarków posturalnych zalicza się dziś 26 odmian. Zainteresowani posiadaniem którejś z nich muszą kontaktować się z hodowcami specjalizującymi się w konkretnej odmianie. W sklepach zoologicznych, nawet za granicą, kanarki te pojawiają się bardzo rzadko i są prawdziwym unikatem. Wyhodowanie ptaka którejś z tych odmian jest trudną sztuką i wymaga dużej wiedzy fachowej.